e-INKULTURACJA
​

Inkulturacja polega na zastosowaniu odpowiednich sposobów głoszenia Dobrej Nowiny Ewangelii w konkretnym kontekście określonego obszaru kulturowego.

Orędzie ewangeliczne słychać zawsze, wszędzie i w każdej epoce, w danej kulturze.

Ewangelia przekracza wszystkie kultury, a jedność wiary współdziała z różnorodnością kulturową w ruchu ciągłego dialogu.

Kościół Katolicki urzeczywistnia wcielenie przesłania Jezusa Chrystusa, z jego własnymi cechami, w kulturze, jednocześnie wzmacniając to, co w niej pozytywne, i je agregując.

Aby inkulturacja była owocna, zaleca się uprzednie rozpoznanie istnienia danej kultury, a przede wszystkim rozeznanie, czy niesie ona ze sobą wartości autentycznie ludzkie, moralne, społeczne, filozoficzne, a nawet religijne.

Poprzez to spotkanie z Kościołem inkulturacja pozwala na zakorzenienie kultury w chrześcijaństwie i jej oczyszczenie poprzez jej odtworzenie.

Należy bezwzględnie wziąć pod uwagę specyfikę danej kultury, a Kościołowi nie wolno nigdy za wszelką cenę próbować narzucać swojego modelu kościelnego.

Inkulturacja powoduje przyjęcie i wzajemne ubogacenie, nawrócenie, przemianę i wzrost w kulturze przeżywanej wiary.

Aby inkulturacja mogła spowodować głęboką i trwałą przemianę, konieczne jest zwracanie uwagi na mentalność, moralność, tradycje, zwyczaje i specyfikę danej kultury.

Przesłanie ewangeliczne wzbogaca się w miarę, jak kultura je zawłaszcza.

Poprzez inkulturację Nowa Ewangelizacja wpisuje się zasadniczo w dialog i rozmowy duchowe pomiędzy Kościołem Katolickim a światem, czego pragnął Sobór ekumenicznz Watykański II.

Proces inkulturacji sprzyja jedności w różnorodności, będącej znakiem katolickości Kościoła.

e-inkulturacja w naturalny sposób wpisuje się w proces Nowej Ewangelizacji IIIeci tysiąclecia, związany z kulturą cyfrową i synodalnością.