Nowa Ewangelizacja IIIeci tysiąclecia związana z kulturą cyfrową i synodalnością zakłada rozwój inkulturacji kontekstowej.

Kościół Katolicki, wezwany przez Jezusa Chrystusa zawsze i wszędzie do głoszenia Ewangelii, ma charakter z natury synodalny, a jego misja realizowana jest zgodnie z zamysłem Bożej miłości.

Duchowym procesem synodalności kościelnej kieruje Duch Święty i zakotwiczony jest w kolegialności biskupów.

W swoim dziele zbawienia Bóg zaszczyca swój Lud swoim miłosiernym słuchaniem, przychodząc mu z pomocą, aby go zbawić, a on odpowiada Mu, po tym jak również go wysłuchał, swoją sytuacją Ludu pielgrzymującego, którego wszyscy członkowie są współzależni, w celu otwarcia wiecznej przyszłości; to wzajemne słuchanie jest podstawą wspólnego podążania.

Dlatego dialog Boga z ludzkością znajduje swój sens w Kościele synodalnym, który ogłasza, wyjaśnia, proponuje i przygotowuje przyjście Królestwa Niebieskiego.

Duch Święty, bohater kultury synodalności, uczy ludzi żyć w jedności, która integruje różnorodność kultur.

Dlatego należy zawsze brać pod uwagę to, co Duch Święty mówi do Kościoła poprzez różnorodne dary i charyzmaty, jakie daje wszystkim pokoleniom uczniów-misjonarzy, oraz koordynować współpracę pomiędzy różnymi obszarami misji ewangelizacyjnej.

Słuchanie wspólnoty synodalnej łączy się z nieomylnym autorytetem sensus fidei wierzących, który chroni przed wszelkimi błędami.

Duch synodalny umożliwia podejście do każdego rodzaju kwestii z podejściem ewangelicznym i postawą słuchania w ciszy, otwartości na innych, spotkania, dialogu, radzenia sobie z napięciami i dzielenia się osobliwościami każdej osoby.

Kościół synodalny jest zakorzeniony we wspólnej godności chrzcielnej wiernych, która rodzi za wszystkich współodpowiedzialność w służbie dynamiki misyjnej, aby dawać świadectwo, budując wspólnotę kościelną w jedności wiary.

Mentalność synodalna, karmiona modlitwą, realizuje nawrócenie w Duchu, aby dzielić się doświadczeniami, promować wspólne rozeznanie kościelne, znajdować konsensus partycypacyjny, identyfikować kluczowe punkty, budować komunię, która jaśnieje i czyni ją wiarygodną, ​​rozwijać procesy decyzyjne i otwierać się na zaangażowanie w misję, obierając właściwy kierunek, i to bez unikania polaryzacji, napięć i konfliktów.

Wszelki wkład uzasadnionych różnorodności zostaje zintegrowany, aby wzbogacić Kościół synodalny, a synodalność widzi w słuchaniu innych to, co Duch Święty chce wnieść dla wspólnego dobra; wynika z tego, że każdy członek Ludu Bożego ma do odegrania wyjątkową rolę.

Władza, która wyłania się w zarządzaniu związanym z jakimkolwiek podejściem synodalnym, musi koniecznie być zorientowana na służbę pomagającą innym wzrastać, a nie na nadużycie władzy.

Droga synodalna i ewangelizacyjna Ludu Bożego wymaga słuchania ubogich, marginalizowanych, odrzuconych i wykluczonych.

Poprzez kulturę spotkania Kościół synodalny pragnie w całości objąć geograficzne i egzystencjalne peryferie rodzaju ludzkiego oraz rodzić nadzieję, podążając razem w kierunku Świętego Miasta.

Ponadto rozeznawanie znaków czasu pomaga we właściwym rozwoju kierunków ewangelizacji generujących mediacje kulturowe i twórczość wiary Kościoła synodalnego poprzez precyzyjne dostosowanie jej planowania.

Poprzez rozeznanie wspólnotowe ruch synodalny wyznacza nowe drogi, zgodne z wolą Boga.

W epoce cyfrowej możliwa jest realizacja e-synodalności połączonej z Nową Ewangelizacją poprzez wykorzystanie cyfrowych, technologicznych środków komunikacji oraz stworzenie wydajnych platform online z Agentic AI, mając świadomość, że nic nie zastąpi bezpośrednich relacji międzyludzkich.

W synergii synodalnej każdy ochrzczony, wierny swemu powołaniu, powinien być głównym bohaterem w służbie misji i żyć duchowością komunii, opierając się na nieustannym nawróceniu i świadectwie zaangażowania.

Moc Ducha Świętego wyraża się na wiele sposobów, a czasem nawet tam, gdzie człowiek się tego nie spodziewa.